More servicesWindows Live
HomeHotmailSpacesOneCare
 
MSN
Sign in
 
 
Spaces home  sinuneuroPhotosProfileFriendsMore Tools Explore the Spaces community

sinuneuro

en precarialandia
10/23/2007

programa tempos de mulleres da xunta fracasa antes de empezar

 

Tempos para criticar

A secretaria de igualdade da XUNTA equivócase de pleno ao establecer a figura de dinamizadora en igualdade para dar cursos de formación a mulleres de toda galiza.

Nom parece adecuado que con 40 horas de formación se dinamize na igualdade, sobre todo cando a Xunta subvenciona 3  masters en esta materia (A coruña, Compostela e Vigo) con mais de 500 horas de formación, e as alumnas de estes masters se preguntan porque nom aprobeitan a sua formación e malgastan os cartiños públicos.
 
Pareceme mais unha forma de abaratar os custos de estas monitoras, precarizando ainda mais se isto e posibel o traballo en prol da igualdade.

Nom deixaremos de loitar pola profesionalización e a valorización das mulleres que traballan no eido da igualdade, esperamos tamén que se recoñeza a figura da axente de igualdade como unha profesión técnica que require de unha ampla formación

non todo vale Carme Adán!

10/18/2007

yolanda castaño e aduaneiros sen fronteiras

Desconhecemos como se tém desenvolvido esta história,
mas gostariamos de apontar umhas reflexons:

a) Muitas estamos até as tetas do pretendido humor que o único que destila é machismo e missogínia. Se a pessoa a criticar fora um homem nom o caricaturizaríamos dando-lhe opçom a vesti-lo com diferentes modelitos. Que este tipo de humor o façam os Tonechos enfim... mas que o façam Aduaneiros?

B) O que já e de todo é inadmissível é umha ristra de comentários directamente insultantes e denigrantes para com umha pessoa. Parece que insultar a Yolanda Castaño é o desporto nacional dos machitos galegos.

Duvidamos que umha simples petiçom para a retirada desses comentários seja a razom para fechar a página de Aduaneiros, mas já sabemos "aprovechando que el Pisuerga pasa por Valladolid..."

Surprendenos realmente todo isto; nom entendemos como Aduaneiros Sem Fronteiras (aos que admiramos) pode jogar a isto. Se queredes criticar a Yolanda castaño ou a quem seja, por favor, utilizade outros argumentos, nom joguedes com as ferramentas do machismo mais burdo e nojento.

Nom todo vale.

7/2/2007

queerunha 2007

jornadas de loita e festa das maribolheras precárias na corunha
 
5/30/2007

a ria é nossa e nom de reganosa

El delegado del Gobierno Manuel Ameijeiras ha impartido la orden, como en la anterior ocasión, de actuar con la máxima contudencia para detener a los mariscadores y a los ciudadanos, que están convocados a las 13 horas en el muelle de Curuxeiras de Ferrol para apoyar desde tierra las acciones que la cofradía de mariscadores lleve a cabo en la ría.
Los mariscadores y el Comité Cidadán de Emerxencia da Ría de Ferrol intentarán nuevamente impedir el acceso a la planta de gas, ubicada en las cercanías de la localidad de Mugardos.
 
Los miembros del Comité declaran que han “decidido continuar con actuacións en defensa da vida e da legalidade, e para iso é necesario que o buque non entre. Tense solicitado das autoridades competentes que prohiban a entrada de metaneros cargados de GNL porque Reganosa non ten todos os permisos en regra e tamén porque é imposible a saída ao mar en caso de urgencia según require a norma EN. 1532. Cabe a posibilidade de que as augas interiores da Ría esten pechadas ao trafico de lanchas e barcos de calquera porte, excepto as patrulleiras da Garda Civil. Por iso emítese un SOS a quen teñan lancha na Ría de Ares ou outra, a fin de que vexan de acudir á entrada da Canle da Ría de Ferrol desde o mar aberto, para estar na bocana no lado de mar aberto desde as 14:30 ata ata as 16:15 hora na que xa non pode entrar o metanero Mourad Didouche”.
4/25/2007

linguaxe sexista na web da vicepresidencia da xunta

se ides ao menu de novas dentro da web de vicepresidencia os atopades todo em masculino ....os inmigrantes, os usuarios, etc
mandei um email pero como sempre a calada por resposta.
 
 
e para decirlhe algo hai que relhenar o seguinte paripé, a paciencia e umha virtude así que ánimos e escribide
 
4/19/2007

as lerchas grupo mulheres ourense

"As Lerchas somos mulheres de Ourense, que nos reunimos para falar e falar, para lerchear contra de quem quere que as mulheres sigamos baixo o seu sapato. Chamam-nos lerchas, e com isto pretendem desqualificar-nos, mas isso só demostra o medo que nos tenhem!"

http://lerchas.blogspot.com/

4/12/2007

GLOBAL MEETING

 
Evento e proceso de comunicación con poténcia de futuro (Marghera, Véneto, 30 marzo-1 abril .:. versión 3.0 .:.
www.globalproject.info
 
Contexto: a necesidade de construción dun espazo público outro

O sentido da proposta de celebración dun evento como o Global Meeting xurde dun determinado contexto de evolución do antagonismo europeo e global. Dito do xeito máis sintético posible, a clausura do que poderiamos denominar o ciclo do movemento antiglobalización, na sua etapa dos contracúmios, non só puxo fin a aqueles momentos singularmente visibles de poténcia movimentista. A clausura daquel ciclo puxo tamén fin á experiéncia dos foros sociais, que hoxe apenas perviven como forma morta, colonizada por ONG's e esquerda gubernativo- institucional.

Os foros sociais, mesmo con todas as suas eivas, cumprian unha función digna de consideración: a de ensaiar a creación dun espazo público tendencialmente non estatal, un lugar e un tempo de comunicación e contaminación entre, e desde, os movementos. A finalización desa etapa deixa, xa que logo, un importante baleiro: o da experimentación cara a ese espazo público-comunicativo outro. Nos últimos dous anos, ese proceso foi en certa medida continuado polo proceso de construción do Euromayday. Sen embargo, a indefinición do pretendido co proceso, a dificultade de trascender o mero evento-mayday, unha certa febleza de partida e certos persoalismos teñen acabado de esgotar a poténcia dese proceso.

Neste contexto de auséncia colóca-se a proposta da produción do Global Meeting. Onte como hoxe segue sentíndo-se a necesidade de producir momentos de comunicación, coñecemento e contaminación mútuos. Onte como hoxe o traballo no espazo máis inmediato non é en absoluto contradictório co tecido de redes antagonistas multiformes, ingobernables e en contínua mutación. Sexa como for, hoxe a situación é claramente diferente das experiéncias anteriores. Se ben no momento álxido do ciclo dos contracúmios o evento e a própria dinámica de ación deron lugar a unha sorte de alianza circunstáncial, en absoluto exenta de tensións, entre esquerda institucional, extrema esquerda clásica, ONGs e movementos sociais de novo cuño, esa etapa hai tempo que ficou clausurada. O tempo presente é de reterritorialización de cada un deses axentes, os cais abandonaron a prévia construción dun inestable común. Hoxe a conformación dun espazo público outro é tarefa realizada desde, e entre, os movementos. Sendo este o contexto, poucas realidades de movemento teñen a capacidade para facer un ensaio nesa liña que posuen as realidades políticas do Norleste italiano. Non é por azar que o Global Meeting teña sido no CSO Rivolta, de Marghera (Véneto, Itália).

Efectuación: o evento e as necesidades da cotidianeidade

Coñecidas as capacidades das redes vénetas, non podia sorprender que o Global Meeting, en canto evento, acadase as cotas que efectivamente atinxiu. Nas formidables instalacións do Centro Sociale Occupato Rivolta -sen dúbida unha das expresións máis acabadas da forma centro social no território europeo- se deron cita aproximadamente 1000 activistas de diferentes procedéncias, no marco de tres dias de encontro. Cunha amplísima maioria de italian*s, estiveron presentes activistas de diversos lugares do estado español -aproximadamente unha trintena, sobre todo cataláns-, de Grécia, de UK, de Suécia, de Dinamarca, de Finlándia, de Eslovénia e de Alemaña. Xunto a estas realidades, concurriron poñentes de lugares como Arxentina, México, Bolívia, Colómbia, Ecuador, Venezuela, India, China, Austrália, EE.UU., Israel, Exipto, Kurdistán, Turquia e mesmo (nun feito certamente singular) un ministro palestino.

A dimensión acadada polo Global Meeting, e a pluralidade de perspectivas sobre o contexto sistémico e antagonista presentes, seguramente permiten facer unha avaliación positiva do encontro en termos de evento. A necesidade de creación dese espazo público-comunicativa outro require de momentos simbólicos como este, no cal un chamamento logra estimular a unha pluralidade de subxetividades e redes antagonistas a producir un momento de diálogo e contaminación mútuos. O contexto movimentista presente non garantia en absoluto que isto, tras a finalización da etapa dos foros sociais, fose posible, e moito menos doado.
Neste sentido, o obxectivo de produción dun evento simbólico de comunicación, con toda a releváncia que tal finalidade ten, debe entender-se satisfcatóriamente acadado.

Cuestión diferente é que o encontro teña servido para ir alén da sua natureza de evento, logrando producir ferramentas inmediatamente útiles para a intervención política das redes e subxetividades presentes nos seus correspondentes territórios. Seguramente tal obxectivo resulta ainda moito máis complexo e ficou alén das posibilidades do Global Meeting. En certa medida, polas suas dimensións. A pesar das capacidades infraestruturais (tradución simultánea en várias línguas, alta disponibilidade das instalacións do Rivolta, etc.), é altamente difícil que un encontro deste xénero produza procesos de comunicación capilar dotados dunha certa intensidade. A comunicación acéntrica en rede é claramente máis dificil de acadar que o diálogo biunívoco. En certa medida tal eiva foi tamén debida ao próprio plantexamento do encontro. O formato de longas palestras continuadas, e sen debate posterior, non favorece precisamente a comunicación. Tampouco o fai un deseño de asemblea europea de movementos participada por centenares de persoas e con quendas de palabra fixadas desde o início (o que, por certo, deberia levar xa a pór en cuestión a própria denominación como asemblea). Tamén parte de responsabilidade cabe atribuír a unhas certas deficiéncias tecnolóxicas do encontro, que atribuiron a sua comunicación, case en exclusiva, a Globalproject. Neste sentido, cabe chamar a atención sobre o descoidado que estivo o aspecto referido ao desenvolvemento de proxectos relacionados coas novas tecnoloxías. Dado que o eido das redes telemáticas e as ferramentas embebidas nelas son de vital importancia na constitución dos nosos espacios de activismo, enténde-se desexable que encontros deste xénero artellen un apartado de traballo sobre axenciamentos de medios de produción científico-tecnolóxicos, de momento ainda en mans de multinacionais e poderes estatais.

Con todo, a eiva comentada debe entender-se tamén como consecuéncia dunha sábia prudéncia das redes vénetas encargadas da organización. O equilíbrio de produción dun evento simbólicamente forte que non arrisque convertir-se en xérmolo dunha organización, e non pretenda fixar de xeito quimérico unha axenda común, non é fácil de acadar. Nese sentido, as dificultades para a comunicación son, en certa medida, o prezo pagado por un evento que non se queria momento de creación dunha organización futura e que, en tal medida, requeria unha posición fortemente activa d*s concurrentes cara a xeración de dinámicas de comunicación.

Conclusións: posible apuntamentos de utilidade para as redes galegas

É posible que *s activistas galeg*s presentes non estivésemos, por inexperiéncia neste xénero de foros, preparad*s para desencadear en toda a sua poténcia esas dinámicas proliferantes de comunicación con outras realidades.

Se ben non cabe senón apuntar esa circunstáncia no debe da participación no Global Meeting, mesmo un encontro con esa forte carga de evento permitiu tirar algunhas reflexións de utilidade máis ou menos inmediata. A primeira se refire aos momentos de comunicación efectivamente verificados. *s galeg*s asistentes tamén aproveitamos para manter diversos contactos con redes e persoas presentes, boa parte dos cais quedaron documentados para a sua difusión por Rádio Kalimera. Eses contactos son aptos para continuar o tecido de redes transterritoriais con diversas posibilidades de futuro. Nese sentido, paga a pena citar, en primeiro lugar, os contactos con persoas de diferentes redes de loita latinoamericanas (v. gr., de Atenco, de Venezuela ou de Colómbia), terreo de especial releváncia no traballo de FugaemRede. En segundo lugar, debe mencionar-se a profundización do proceso de comunicación coas redes italianas, sinaladamente coas realidades políticas do Véneto. Máis unha vez, as realtà politiche del Nordest, sen necesidade de mitomania fetichista algunha (desaconsellable, entre outras cuestións, pola notables diferéncias en matérias como as drogas, a construción do xénero ou certas eivas en matéria ecolóxica e de propostas de lecer alternativas), continuan a evidenciar lecións de interese para o artellamento dun território político tendencialmente metropolitano como o galego, tanto en matéria de temáticas de loita (precariedade, renda, espazos liberados, dispositivos comunicativos, solidariedade global desde abaixo, autoformación,...), canto de ferramentas de consolidación e diversificación dun movemento de várias décadas ou, en fin, de utilización intelixente da relación coa interfaz representativa das institucións e dos partidos. En tercer lugar, cabe facer referéncia á relación coas redes do estado español presentes. Neste caso, en cámbio, a conclusión debe ser máis ben de prudéncia. O proceso de diversificación de certas redes (post-)autónomas do estado non parece que conduza, no momento presente, a un contexto de posible cooperación mútua. Seguramente hoxe convén seguir mantendo un certo escepticismo ante diversas análises, prácticas e opcións estratéxicas tomadas por esas redes presentes, en maior medida tendo en conta os riscos de certos persoalismos contraproducentes. Os camiños para unha cooperación futura de redes (post-)autónomas no contexto estatal seguramente deberán discorrer ao marxe dunha parte das realidades estatais presentes no Rivolta.

Por último, pero non por iso menos importante, cabe sinalar que se ben o encontro fuxiu acertadamente de tentar marcar momentos de axenda común en termos europeos e/ou globais, no decorrer do Global Meeting puidose apreciar a interesante centralidade dun momento próximo de reterritorialización movimentista: as mobilizacións no marco da reunión do G8 en Heiligendamm (Rostock, Alemaña) a comezos de xuño. Sen a tentación de reeditar de xeito estéril a dinámica dos contracúmios, algunhas características das xornadas de Rostock permiten intuí-las como un momento forte de cooperación e reforzamento da poténcia movimentista. Por unha banda, xurde como ocasión forte de construción dun evento, lanzado de maneira proliferante hai xa meses. Por outra banda, se asenta nunha realidade movimentista de innegable consolidación como a alemana, cunha saudable tradición máis cooperativa que cainita, o que se concreta nunhas redes de organización do evento que aglutinan ao conxunto das diversas culturas políticas antisistémicas do presente. E, en fin, se situa nun contexto que vai permitir a cooperación das diversas singularidades do antagonismo existentes no território europeo, superando as liñas de fractura que o estruturan de norte a sur e, sobre todo, de oeste a leste. Xa que logo, a experimentación das xornadas de Rostock xurde como unha tarefa inmediata tras a Global Meeting, á que imos adicar esforzos, no contexto galego, pero tamén atlántico, no inmediato futuro.

Fuga em Rede, AlternativasNómadas, activistas dos centros sociais Atreu! (A Coruña) e Casa Encantada (Compostela)
3/20/2007

Deriva/Roteiro pola Vivenda e contra a Especulaçom

Deriva/Roteiro pola Vivenda e contra a Especulaçom
  
                                   (Monte Alto, A Corunha)
  
 
    A diferença doutras cidades e vilas galegas, A Corunha tem um plano de ordenaçom urbana desde hai 22 anos, Apesar disso, ou, seguramente, graças a isso, a situaçom de precariedade da vivenda na nossa cidade, e mesmo na sua área metropolitana, nom tem parangom nas demais urbes do seu eido geográfico.

O preço de compra de vivenda no lugar mais barato da área metropolitana da Corunha é de 2000E/m2. No centro da cidade o preço chega a 6000E/m2.1 Isto coloca à Corunha por acima dos preços das urbes de territórios como Aragom, Múrcia, Astúries, Canárias ou mesmo País Valenciá, onde as rendas som claramente superiores. Mesmo numha etapa em que por primeira vez em dous lustros começa a se ralentizar o preço da vivenda, A Corunha foi no 2006 a segunda cidade do estado na que mais  medrou este preço -um 15%-, quase cinco vezes mais do que subirom as rendas.

As causas som conhecidas: umha miragre económica perigosamente substentada no negócio do tijolo; um preço do chao desorbitado, conseqüência directa de exerciços netamente especulativos; umha canalizaçom de aforro privado face ao mercado imobiliário (quem nom pensa solucionar o mercado da vivenda mercando-lhe um pisso à filh@?), umha falha de políticas de fomento do aluguer; a admissom de enriquecimentos obscenos -à margem do fenómeno Inditex, o galego mais rico está vinculado ao mercado imobiliário, da mesma maneira que estám 13 das 20 pessoas mais ricas do estado-; a massiva presença de pissos baleiros -entre 17.000 e 25.000 só na cidade d'A Corunha, mais do 25% das que existem numha província tam rural como a nossa-.

As conseqüências nom som menos manifestas. À margem da sujeiçom disciplinária que supom o endividamento-de-por-vida, 14.300 jovens corunhes*s abandonarom a cidade em 2005, boa parte del*s para estabelecer-se na área metropolitana. O momento mais espressivo dessas conseqüências deu-se em outono passado, quando, numha cidade conhecida pola escassísima presença de vivendas protegidas, 11.400 pessoas apresentarom-se ao sorteio dos 178 pissos da outrora Fábrica de Tabacos.

E isto nom é mais que umha perspectiva do zoom dos problemas do modelo urbano da nossa cidade. Os 22 anos do plano geral nom servirom, em absoluto, para umha ordenaçom substentável e humana do esquema urbano d'A Corunha. A carência de zonas verdes praticamente tem avançado nestes lustros, a declaraçom de ruína é o futuro mais comum das escassas vivendas singulares-protegidas da cidade e a expansom em forma de área metropolitana nom gerou nengum modelo de transporte público digno de tal nome, cos efeitos de contaminaçom e barulho bem conhecidos.

Quem queira conhecer a sem-raçom desse modelo urbano só tem de dar umha volta por Monte Alto. Um dos últimos espaços minimamente comunitários da cidade vive todas as doenças dum modelo perverso. A infravivenda e a carência de dotaçons convivem cumha formidável operaçom especulativa, que fai medrar de maneira iimparável os preços, e orienta-se a umha substituiçom das espécies sociais que habitam o bairro. A proliferaçom de imobiliárias, a diseminaçom de gruas e o barulho das excavaçons som os primeiros síntomas desta mutaçom biológica. Quem queira saber o que é a especulaçom na Corunha só tem que vir polo bairro. Monte Alto é hoje o verdadeiro laboratório da especulaçom e da ausência do direito a vivenda na cidade d'A Corunha.

Por isso convidamos-te a umha deriva/roteiro polo bairro e contra a especulaçom. Este sábado, 24 de março, às 19:30h., com saída no Campo da lenha.

Invisíveis. Acçom urbana

--------------------

Fontes dos dados: Instituto Nacional de Estadística, Instituto galego de Estatística, Lista Forbes de pessoas mais ricas do mundo, declaraçons em plenos do Concelho d'A Corunha

**************************************************************************
3/7/2007

música livre feita por mulheres

com voz lvre de mulher é umha recoplaçom feita polas compas de RADIO87Mhz e a podes baixar em http://blog.sindominio.net/blog/ruido_de_fondo/copyleft/2007/02/25/con_voz_libre_de_mujer_recopilacion_de_musica_libre
 
livre de colorantes, aditivos e copyrights
 
2/22/2007

Lançamos campanha em solidariedade com as compas brasileiras: BASTA DE HOMOFOBIA!

este venres 23 mail-bombing e phone bombing contra o consulado do brasil n'A Corunha

participa!!


Modelo de email

À atençom de D Jesus Garcia Rojo

A associaçom/pessoa_________, com DI nº____________,
como activista galega polos direitos humanos quero manifestar-lhe a minha mais enérgica repulsa pola escalada de agressons homofóbicas que está a ter lugar no Brasil. Estas agressons venhem acompanhadas da passividade, conivência e, às vezes, até cumplicidade policial. O último caso do que temos informaçom ocorreu este pssado 11 de fevereiro, quando um jovem, professor de filosofia na Universidade de Sao Paulo, foi vítima de umha violenta malheira por parte de um grupo de homófobos na Alameda Santos; factos que ocorrerom diante dum destacamento policial que se negou a intervir alegando "que nom entrava na sua jurisdicçom".
Fazemos responsável ao governo que você, senhor Garcia Rojo, representa. Pedimos-lhe que faça chegar no dia de hoje o nosso protesto ante o embaixador e que se tramite ante as autoridades competentes.

ASDO


Galiza, 23 de fevereiro de 2007



ENVIAR EMAIL PARA:  consuladobr@mundo-r.com
PARA FAZER UM SEGUIMENTO DA REPERCUSOM DA CAMPANHA PEDIMOS-VOS QUE NOS ENVIEDES UMHA CÓPIA DO MAIL PARA:  maribolheras@hotmail.com

DURANTE TODA A MANHÁ DA SEXTA (VENRES) 23 DE FEVEREIRO BLOQUEAMOS O TELÉFONE DO CONSULADO D'A CORUNHA:
tef. 981 29 34 97
Expressa o teu protesto e solicita umha resposta!!!

2/15/2007

precarias en loita en madrid 14/02/2006 lavapies alcorcón

500 personas participaron en la manifestación contra el racismo en Alcorcón y en todo Madrid.
Inmigrantes y jóvenes antifascistas recorrieron las calles del multicultural barrio de Lavapiés al grito de “nativa o extranjera la misma clase obrera”
Video y musica por La Plataforma en http://theplatform.nuevaradio.org/vid_racismo.htm

2/6/2007

precarias en loita hoje en santiago de compostela

Louvança institucional à precariedade

Image  Nom nos estamos a referir à entrevista ao conselheiro de trabalho à que aludíamos onte neste portal, mas a umha carta do alcalde compostelano Sánchez Bugallo. Como se sabe, é um dos pessoagens mais pitorescos do país: ex-militante do Movimento Comunista, onde era conhecido como 'camarada nitro', abandonou a carreira de económicas para passar a ser um assalariado do recém inventado PSOE, até o dia de hoje. Em Compostela, milheiros de cartas com a sua assinatura chamavam a vizinhança a denunciar às forças policiais @s 'radicais' da assembleia de precári@s, à vez que se fazia um canto à economia hosteleira da cidade. Agora, Bugallo nega a autoria e a imprensa da extrema direita fala de 'manobra radical'. A polémica está servida.

Todo começou quando milhares de vizinhas e vizinhos receberam nos seus buçons umha carta com o carimbo do concelho. Nela, o alcalde da cidade informava da boa marcha da economia local, caracterizada polo seu dinamismo no sector da hostelaria. Além de cantar-se as excelências das infraestruturas, o jacobeu, o turismo de massas ou a ORA e os parkings, o alcalde dava a voz de alarma.

Ratificava que o progresso da cidade assentava em mao de obra barata, nomeadamente juvenil, empregada na hostelaria que atende os numerosos funcionários. E continuava chamando à denúncia aberta do colectivo de jovens que se auto-titulam 'assembleia de precári@s', mais umha 'manobra radical' para capitalizar o descontentamento popular.

Bugallo manifestou estar dacordo com algum dos trechos da carta, ainda que outros lhe parecem ' um delírio' (nom esclareceu quais). Por seu turno, o jornal da extrema direita 'El Correo Gallego', vê por trás dos factos 'a mao dos radicais'. Para a imprensa, a carta, apesar de 'estar escrita em perfeito galego normativo', dá o endereço dum blogue (http://contraprecariedade.blogspot.com/) 'em galego lusista, o habitualmente empregado para as denúncias contra a repressom' (sic).

Seguiremos a informar.

 
 
2/1/2007

precarias en loita esta vez en México 31/01/07

Miles de personas se manifiestan en Ciudad de México para protestar contra el alza de los productos básicos

 

En la primera manifestación multitudinaria en la nueva administración del presidente mexicano, el conservador Felipe Calderón, decenas de miles de personas tomaron hoy las principales calles de Ciudad de México para protestar contra la carestía y exigir aumentos salariales.

La manifestación tuvo su origen en el aumento en diciembre pasado del precio de la tortilla, oblea hecha a base de maíz y alimento básico para los mexicanos, principalmente de los sectores pobres, al que le siguieron las alzas de la leche y huevos, lo que desató expresiones de malestar social

"menos PAN (Partido Acción Nacional, en el poder) y más tortillas"

1/31/2007

precarias en loita esta vez no perú

Denuncian discriminación en playas peruanas

En torno a 600 personas ocuparon el exclusivo centro turístico de Asia, al sur de Lima, para denunciar las prácticas discriminatorias que impiden el acceso público y el baño en las playas a las empleadas del hogar.

Convocados por la Coordinadora Nacional de Derechos Humanos y Amnistía Internacional, centenares de activistas, empleadas del hogar, peruanos solidarios y algún que otro extranjero se sumaron a la iniciativa vestidos con trajes de niñeras y limpiadoras, así como con camisetas con el lema "Basta de Racismo" y "Racismo ya fue".

para poder ver a acción levada a cabo por as compas peruanas pincha : http://www.youtube.com/watch?v=-CrqsDvS2Ww

 

1/29/2007

Precarias en Loita

Este luns ás 23:37h, o noso compañeiro Javi (da Cova dos Ratos),
falará en nome de Precarias en Loita, nun debate cunha representante
da Asociación de Propietarios de Pontevedra, no programa "Hai debate"
da TVG
, nel discutiranse as novas medidas que baralla a Xunta para
promover que máis vivendas vacías se poñan en aluguer, etc.

Aínda que non somos grandes fans dos medios de comunicación burgueses
(aínda que sexan  "públicos") pode que teña algunha utilidade para
difundir as loitas polo dereito social á vivenda, que se están dando
nestes tempos.


Bicos
GAS

1/22/2007

xenofobia en alcorcón

Ayer todos los telediarios se referían a lo que pasó en alcorcón como una bulla entre bandas, ajuste de cuentas entre pandilleros o que eran los Latin King los que se apoderaron del barrio, lo cierto es que esta mañana la delegada del gobierno ha desmentido que exista una banda latin king u otra cualquiera en Alcorcón, según ella se trata de un hecho aislado..... . Lo que está claro es que nadie quiere reconocer que nuestros nenes y nenas son unos xenófobos y que no todo es tan bonito y feliz!!!! Una de las nenas decía "nos convocaron a todos los españoles en la plaza..... " sigamos negando la realidad y sigamos  pensando que los modelos de integración impositivos existentes sirven para algo.... y llamemos a las cosas por su nombre X E N O F O B I A.
 
 
Si quieres profundizar y saber las causas y actores de este lamentable suceso lee el siguiente artículo firmado por Miguel Martinez
 
Sobre el racismo considerado como una de las más grotescas artes
Aproximaciones para entender los hechos de Alcorcón



"Los españoles primero se buscan un futuro. Después tienen hijos. Y tú no
tienes futuro. Ni yo".
Ivan, Latin King




Los Latin King son una banda creada en las prisiones de los Estados
Unidos, primeramente en Nueva York, como una manera de proporcionar a los
internos latinos un respaldo para defenderse de otros grupos existentes en
la prisión. Uno de sus líderes, el puertorriqueño King Tone, pretendió
dotar a los kings de una conciencia de raza, similar a los pachucos de Los
Angeles durante y tras la II Guerra Mundial que sufieron la represión y la
violencia de los marines junto al amparo de las autoridades. Esta
conciencia de raza, por el tipo de vida y el hecho de “ser latino” en
Estados Unidos, supuso el odio hacia la brutalidad policial y la creación
y reforzamiento de una identidad propia como supervivencia social. El
Latin King intenta resistirse a la integración de sus valores en la
sociedad de acogida, desea hacerlos perdurar y los impone. Esta afirmación
ya nos puede otorgar alguna línea de fuga, algún elemento de análisis para
un inicio del final de la violencia: es necesario respetar la identidad
del propio latino, promoverla y defenderla, sin hostilidad. A pesar de que
“esta civilización no tiene nada que ofrecer sino mercancías, y no fines,
que apremia a una adaptación total, y no a una visión de las
transformaciones, se desliza en coches prodigiosos, junto a escaparates
rebosantes, por calles esplenderosas de luz, hacia la oscuridad, el
desconcierto y la precariedad” (Ernst Fischer), el latino y el inmigrante
desea participar de ese “esplendor”, conoce la “oscuridad” (escasez,
marginación, racismo…), pero vive profunda y diariamente las exigencias de
la supervivencia.
Estamos ante un problema cuyos protagonistas son los hijos de una
inmigración de segunda generación, es decir, se trata de aquellos que han
sido reagrupados por sus familiares. Sus madres han desarrollado su vida
durante escasos años en España y han solicitado la reagrupación familiar
de sus hijos. En el caso de la reagrupación, precisan haber obtenido un
permiso de trabajo, es decir, se exige cierta estabilidad económica en
trabajos con frecuencia mal pagados, como trabajo doméstico o hosteleria,
y en los que se exige plena dedicación. Una vez trazadas estas
coordenadas, podemos señalar que el contacto con sus hijos recién llegados
y el seguimiento de la vida de éstos en suelo español será, con
frecuencia, escaso. Por otro lado, es importante señalar que la
legislación española exige la demostración de medios económicos a la hora
de reagrupar, lo que genera una limitación en los reagrupados. Esta
situación conduce a la separación entre hermanos al únicamente poder
demostrar el reagrupante medios económicos para, como máximo, uno sólo de
sus hijos. Los otros hermanos intentarán ser reagrupados en el futuro.
En el caso de los menores, estos tienen acceso a la educación básica. Los
problemas -al menos, los visibles- surgen cuando los recien llegados son
adolescentes. En tal caso, la vida en las ciudades se convierte en algo
duro y poco accesible. Precisamente, son estos quienes entran en bandas
juveniles como los Ñetas o los Latin Kings.
Como cualquier joven, necesitan puntos de referencia vivenciales. Alejados
geográfica y culturalmente de sus países de origen y de sus modos de vida,
con sus amigos que han quedado atrás y parte de sus familiares, se sienten
extrañados en un lugar en el que sus nacionales (españoles) los observan
con desconfianza y hostilidad. No sólo desarrollan modos de ocio públicos
(la calle sustituye a la vida familiar), sino que es el espacio público su
nuevo punto de referencia y es en este lugar ideal donde se siente que
todo es posible, en donde desarrolla su vida. Su otro referente de ocio
–pubs y discotecas- producen formas más bruscas de racismo y hostilidad,
frecuentes –eso sí- en la cobertura de los medios de comunicación con
ejemplos de hiperviolencia racista, como el caso de las agresiones por
parte de muchos porteros de discotecas hacia latinos. Una vez que sale de
su entorno de protección, es decir, la banda o la pandilla, accede a
momentos vitales de vulnerabilidad. Su reacción lógica será, por lo tanto,
reforzar su nuevo espacio de acción. Este intento de resistir se ha
expresado en la proliferación de una infraestructura cultural propia
(locales, tiendas de ropa, etc) y que, popularmente, se ha representado en
la difusión de un tipo de música latina eminentemente urbana.
El espacio público del pandillero genera su propio lenguaje y su primer
objetivo es el control del territorio, algo que podría explicar el
supuesto chantaje económico que, ciertos pandilleros, han realizado en
Alcorcón a la hora de poder acceder a unas canchas de baloncesto. Pero
este hecho, cierto o no, no ha sido el desencadenante de la masiva
protesta y la violencia racista, sino tan sólo el espectacular resorte
capaz de generar empatías entre los agresores. Algo tan injusto como el
chantaje es capaz de generar simpatías colectivas fáciles de propagar y
algo tan cercano -en su uso como lugar de reunión, puesto que los
adolescentes españoles no suelen hacer uso de una cancha de baloncesto
como la de Alcorcón para practicar deporte- como una cancha de baloncesto,
que siempre ha estado ahí y que todos conocen, provoca la idea de la
apropiación violenta de un espacio que no era previamente suyo, sino que
era, tal y como expresaron muchos jóvenes participantes en los incidentes,
de “los españoles”, lo cual ha dado lugar a un intento de coptación de
elementos declaradamente neonazis.
Al igual que la revuelta de los zoot suit, en donde la violencia contra
los latinos se produjo por la supuesta “invasión” de éstos de las salas de
baile tradicionalmente blancas de Los Ángeles, nos encontramos ante la
percepción de otra “invasión” distinta. Por supuesto, en el caso de los
zoot suit hubo un hecho relacionado con la criminalidad lo que generó la
“justificación” de la violencia racista, como fue el supuesto
apuñalamiento de un nacional a manos de un latino. Las “salas de baile”,
lejos de ser hoy los lugares de encuentro de la vida moderna, no
producirán ningún estallido racista, toda vez que existe una segregación
cultural en el ocio nocturno en Madrid. Cuestión distinta es el hecho de
que una cancha de baloncesto pueda generar la violencia de estos días.
Visibilizado este control, el español entonces reacciona con ira y
desprecio. El español, si no puede ver lo que sucede en las salas de
baile, al menos escucha indignado la música alta de sus equipos de música,
las reuniones de amigos y familiares durante la noche en los parques
–lugar de encuentro de los proletarios-, quienes son casi los únicos que
hacen uso de las instalaciones habilitadas en ellos. Tanto el zoot suit
como el pandillero latino, aún mediando décadas de distancia entre uno y
otro, han sufrido los mismos estados de excepción. La policía identifica
continuamente a los adolescentes latinos, los detiene y los hostiga. En el
caso del zoot suit, un bando municipal estableció la potestad policial
para detener a todo aquel latino que vistiera de una determinada forma.
No obstante, y en pleno proceso de adaptación de la realidad española a
una inmigración creciente, hemos de entender que la derechización de
sectores vulnerables como la misma juventud, que cada vez más padece los
efectos de la precariedad económica (paro, falta de vivienda,
explotación…) o vital (apatía crónica, aumento de los suicidios,
depresión, emulación de modelos televisivos destructivos, etc), producirá
formas violentas de respuesta igualmente racistas. Los viejos patrones
para entender el avance de la ultraderecha ya no nos sirven.
Hasta el año 2003, año en que en la ciudad de Barcelona se produce el
asesinato de un chico colombiano a manos de, presuntamente, Latin Kings,
los medios de comunicación no habían prestado atención a la posible
existencia e implantación de bandas en el estado español. No obstante y
desde entonces, la caliente noticia y la seducción para el espectador y/o
lector de la vida íntima de un pandillero, se ha convertido en portada de
numerosas publicaciones. Los temas han sido explotados espectacularmente,
incluido el de la presencia de chicas en el seno de bandas
hipermasculinizadas y sexistas, pero sin ofrecer una información válida
que ayudase a comprender los nuevos códigos de conducta y el nuevo
lenguaje. Por supuesto, se ha escrito demasiada cantidad de
imprecisiones, sin ahondar en las causas últimas de su comportamiento.
Mostrados como extraños y salvajes en un país en el que “no hay racismo”
se los separa de quien los contempla. Hay un aislamiento coercitivo
impuesto por la propia población que, salvo cierta música, no tiende
ningún puente de comunicación. Pertenece ya a otro mundo y su
característica indumentaria se expresa a la manera de una reafirmación
subcultural del estilo ante la incomunicación entre nacionales y foráneos.
Conviene recordar varios hechos. En primer lugar, entre los heridos de la
pelea multitudinaria que se produjo en el centro de Alcorcón hay también
un menor latinoamericano de quien nadie se ha preocupado por su suerte.
Tanto los medios de comunicación como la propia muchedumbre que salió a la
calle la noche del domingo responden a una simplificación del problema tan
falsa como tendenciosa: los agresores son los latinos y las víctimas los
españoles. Convendría reflexionar acerca que hubiera ocurrido si la pelea
entre españoles y latinos no se hubiera saldado con la sangrienta derrota
de los primeros. En tal caso, a buen seguro que no hubiera habido un
clamor popular por la violencia de los pandilleros nacionales. Bandas en
actual expansión como KTS, los cuales operan por la zona de Leganés y
alrededores y que están integrados, mayoritariamente, por adolescentes
españoles, no han generado protestas vecinales de ningún tipo, a pesar de
que tanto policía como vecinos conocen de la cruenta violencia que
emplean.
El problema reside en la percepción que muchos tienen de qué es el racismo
y de cómo se debe manifestar. “No somos racistas, negros y moros estaban
con nosotros en la concentración, es sólo contra los latins”, afirmaba un
joven en la noche del domingo. Dudando de tal afirmación (la presencia de
inmigrantes en la protesta) el saldo no puede ser mas rotundo. El “latin”
se despersonaliza, se convierte en una presa fácil cuyas señas de
identidad son la uniformidad que los jóvenes latinos presentan en su
vestuario. El toque de queda impuesto por el hostigamiento permanente de
todo latino acusado de “sospechoso”, así como las razzias a cargo de
auténticas y gigantescas bandas de españoles en busca de venganza,
demuestran lo que son los síntomas propios de un levantamiento racista del
tipo de El Ejido hace algunos años.
La presencia de Latin Kings en Alcorcón y, por extensión, en la periferia
de Madrid es un hecho conocido. Aún así, hasta la fecha, escasos
incidentes habían salido a la luz en un lugar tan gris como Alcorcón, en
cuya población (164.000 habitantes) el porcentaje de inmigrantes de todo
tipo es de tan sólo el 12%, lo cual es inferior a la media regional
(15,2%). ¿Por qué en Alcorcón? La respuesta de las autoridades, lejos de
poner las bases para el principio del fin de la violencia, la reactivarán,
estereotipando a agresores y agredidos y alejándolos, más si cabe, de
algún tipo de lugar común. La reacción de las autoridades ha sido tan
previsible como el pobre discurso de los jóvenes que salieron a la calle.
Rápidamente, se achacó de “fata de previsión” por parte del Ministerio del
Interior ante el resultado de los incidentes. Cualquier cuestión
relacionada con el fenómeno migratorio es reconducido a las labores
propias de la policía, asociando el mensaje de criminalidad e inmigración.
Ni antes ni ahora, el Ministerio del Interior solucionará nada, sino que
unirá a los españoles a la caza del “latin”. En cierta medida, las
autoridades policiales han reforzado la idea básica que justifica a los
agresores y que se puede resumir en defender que se trata de un problema
de delincuencia y no de racismo cuya solución pasará por expulsar a los
latinos. No obstante, la accion no se dirige hacia un debate profundo y
serio de las razones de por qué brota este tipo de violencias, se
generaliza y estigmatiza y, finalmente, se produce un linchamiento social
y mediático contra el joven latino. Quienes mejor pueden percibir el grado
de intimidación existente en las calles de Alcorcón son los propios
adolescentes latinos, los cuales –a pesar de no pertenecer a ninguna
banda, ser colombianos, ecuatorianos, dominicanos o bolivianos, etc- se
han refugiado en sus casas a la espera de ver cómo se desarrollan los
hechos. Tan sólo una cosa era cierta: “lo ocurrido podía haber pasado en
cualquier otro sitio”, tal y como manifestó la Autoridad.
La violencia ejercida por los antidisturbios que acudieron a las calles de
Alcorcón lo único que ha hecho, tal y como se está ya produciendo, es
convertir la calle en un “reality show” para aquellos adolescentes que en
muy rara ocasión han sido perseguidos por la policia y crearán empatía
entre ellos como “represaliados”. Pero hay un elemento más, algunos
despistados pretenderán ver en la protesta algún componente de clase o
algún gesto antiautoritario puesto que, frente a ellos y cortando el paso
para el enfrentamiento físico contra los pandilleros (sobre los que,
curiosamente, se ignora donde están y dónde se reúnen), están las fuerzas
de policía. Nada más lejos de la realidad en lo que es una moderna noche
de los cristales rotos. No existe en la revuelta ningún componente de
unidad o de clase más que la edad (entre 16 y 25 años) de los convocados.
Y la edad jamás ha sido un elemento capaz de generar un movimiento
transformador. A dia de hoy no existe movimiento alguno, y dudo que lo
haya, al igual que tampoco hay una conciencia de la juventud como nueva
clase social que pudiera recordar a épocas pasadas. Su aparente defensa
“del barrio” es ambigua, débil. Jamás han sentido tan aprensión y ahora
responden con violencia a una ciberconvocatoria cuyo fin es racista. La
excusa, no obstante, es políticamente correcta, blindando cualquier
objeción dialéctica. De este modo, se excluye a quien lance algún otro
tipo de reflexión. En términos generales, todos estamos radicalmente en
contra de los matones, sean latinos, nazis o policiales. Cuestión distinta
es la de situarse en el seno de una protesta que en sus formas, tímido
programa y fines, se ha mostrado y se muestra como torpe, inútil y
racista. Ese “barrio” se configura como un lugar de paso y de uso, una
efímera petición en lo que es una reacción a la sensación de invasión que
expresaban los mensajes de móvil que han circulado estos días y que
amenazaban, con absoluta rotundidad, con que “esto es la guerra.”
1/17/2007

especulaçom na corunha!!!

noticia de la opinión.

A Coruña es una de las ciudades gallegas donde se construye más, pero ocupa los últimos puestos en cuanto a rehabilitación de edificios. Entre los años 2000 y 2005 se solicitaron un total de 1.410 licencias de obra en este ayuntamiento, de las que ni la cuarta parte, 304, tenían como finalidad restaurar viviendas. Estos datos contrastan con el hecho de que cada tres meses ocurre en esta ciudad algún incidente relacionado con derrumbes y desalojos por el mal estado de los inmuebles.

(...) A Coruña sin embargo sí ocupa el primer puesto en cuanto a demoliciones totales de inmuebles: de 2000 a 2005 registró 380; y en este último año también lideró el ranking con 64, frente a las 44 de la urbe que ocupa el segundo lugar, Santiago, según los datos que ofrece el IGE. Desde abril de 2005 hasta diciembre de 2006, más de cuarenta personas tuvieron que abandonar sus casas por desplomes o derrumbes de sus viviendas o de las colindantes. En total fueron siete incidentes, todos ellos en la zona de protección histórica: San Andrés, Orillamar, Orzán y Fábrica de Tabacos.

1/16/2007